Ιουνίου 20th, 2010 | 
Author: 
Posted in 
"ΒΑΘΟΣ ΠΕΔΙΟΥ – ΠΛΑΝΟ ΣΕΚΑΝΣ"
Στην φωτογραφική τεχνική ο όρος «βάθος πεδίου», είναι ο
ακόλουθος: είναι η ζώνη καθαρότητας που εκτείνεται μπροστά και πίσω από
το φωτογραφιζόμενο αντικείμενο.Αν παρατηρήσετε προσεκτικά τις ταινίες
που γυρίστηκαν μέχρι το 1940, θα διαπιστώσετε ότι στις περισσότερες από
αυτές – εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων – το φόντο (το πίσω μέρος της
εικόνας) δεν φαίνοταν καθαρό (νετ), αλλά θαμπό (φλού), σε σχέση με τα
πλησιέστερα προς το φακό αντικείμενα.
"NOUVELLE VΑGUE (ΝΕΟ ΚΥΜΑ)"
Το Νέο Κύμα, είναι ένα κίνημα εξαιρετικού εύρους, το
οποίο συντάραξε τον γαλλικό κινηματογράφο από το 1958 εώς το 1962.
Υπάρχουν πολλοί που χωρίζουν την κινηματογραφική ιστορία – και όχι
άδικα – σε πριν και μετά την νουβέλ βάγκ περίοδο. Κανένα κίνημα ή
κινηματογραφική σχολή, δεν είχε τόσο μεγάλη επίδραση στον διεθνή
κινηματογράφο της δεκαετίας του ’60, όσο οι ταινίες μιας παρέας
οργισμένων νέων, αλλά και ορκισμένων σινεφίλ, που έφεραν τα πάνω κάτω
στην γαλλική κινηματογραφική βιομηχανία
"ΚΕΝΖΙ ΜΙΖΟΓΚΟΥΤΣΙ – Kenji Mizoguchi (1898 – 1956)"
Το 1951, η Μόστρα της Βενετίας βράβευσε το Ρασομόν του Ακίρα Κουροσάουα,
εγκαινιάζοντας µια περίοδο αναγνώρισης ορισµένων δηµιουργών από την
Ιαπωνία. Στη συνέχεια, τέσσερα απανωτά αριστουργήµατα του Μιζογκούτσι
θα κατακτήσουν το Αργυρό Λιοντάρι στη Βενετία: Η ζωή της Οχάρου (1952), Ουγκέτσου µονογκατάρι (1953), Ο επιστάτης Σάνσο (1954), Οι σταυρωµένοι εραστές (1955).
"Ο ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗΣ"
Το είχαμε άραγε παρατηρήσει; Οι δυτικές κοινωνίες έχουν κρατήσει σαν μυστικό την ύπαρξη μιας καινούργιας ράτσας ηρώων, που ούτε οι πολιτικοί, ούτε οι κοινωνιολόγοι κατάφεραν ν’ ανακαλύψουν και ν’ αναγνωρίσουν: του ήρωες που αποκάλυψε το μυθιστόρημα κι ο κινηματογράφος. Ήρωες ούτε Καλοί, ούτε Κακοί, ούτε χωρικοί, ούτε εργάτες, ούτε αριστεροί, ούτε δεξιοί: αποκομμένοι όμως απ’ τον κόσμο κι από το κοινωνικό μέλλον, άρα, έτσι κι αλλοιώς, κάθε άλλο παρά στρατευμένοι κι αγωνιστές.
"Ο ΝΕΟΡΕΑΛΙΣΜΟΣ"
Ο ιταλικός νεορεαλισμός ήταν το μεγαλύτερο αισθητικό
κίνημα του μεταπολεμικού κινηματογράφου, μέχρι τουλάχιστον την εμφάνιση
της «νουβέλ βάγκ» στην Γαλλία στα τέλη του ’50. Ως αισθητικό κίνημα
διαμορφώθηκε μεταπολεμικά στα πλαίσια μιας Ιταλίας ηττημένης
στρατιωτικά, που βρίσκονταν στα πρόθυρα της οικονομικής χρεωκοπίας.
Φαινόμενα όπως ο μαυραγοριτισμός, η κερδοσκοπία, ο πληθωρισμός και τα 2
εκατομμύρια ανέργων στην Ιταλία, υπήρξαν τα ερεθίσματα των σκηνοθετών
του νεορεαλισμού.
"FREE CINEMA"
Το «free cinema», ήταν ένα κίνημα συσπείρωσης νέων
δημιουργών, στην Αγγλία της δεκαετίας του ’50, οι οποίοι αντιδρώντας
στο αρτηριοσκληρωτικό σινεμά εκείνης της εποχής, πρότειναν ένα πιο
δυναμικό μοντέλο κινηματογράφου, με ρεαλιστικό και κοινωνικό
προσανατολισμό, ενίοτε οργισμένο, χιομοριστικό ή ονειροπόλο, αλλά σε
απόλυτη συμφωνία με τις συντελούμενες κοινωνικές και πολιτιστικές
αλλαγές στην πάλαι ποτέ κραταιά, Μεγάλη Βρετανία.
"Ο ΚΛΑΣΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ"
Στην πρoϊστορική εποχή, ο μύθος αποτελούσε για την κοινότητα το αποκλειστικό όργανο ερμηνείας του κόσμου και μια συμβολική
διατύπωση των συλλογικών της αξιών και των ανώτερων ηθικών προτύπων.
Στο κέντρο ορισμένων εξ’αυτών, βρίσκονταν ένας ήρωας, που μέσα από τον
αγώνα και τις αρετές του ξεπερνούσε τελικά τα εμπόδια που του
παρουσιάζονταν και επιβεβαίωνε έτσι την αξία αυτών των ανώτερων ηθικών
προτύπων και αξιών, στα οποία η κοινότητα στήριζε την ύπαρξή της.
"Ο ΜΟΝΤΕΡΝΟΣ (ΝΕΟΣ) ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ"
Ο μοντερνισμός στον κινηματογράφο, συνίσταται στην κατάργηση ή αναίρεση των κανόνων εκείνων, που στηρίχτηκε ο κλασικός κινηματογράφος, φορέας του οποίου αποτελεί – κυρίως – το Χόλιγουντ. Στην διάρκεια της δεκαετίας του ’60, τα βασικά χαρακτηριστικά και οι κανόνες του κλασικού ή κυρίαρχου κινηματογράφου αμφισβητήθηκαν. Σ’αυτό συνέβαλλαν κυρίως οι δημοσιεύσεις των μελετών του Αλτουσέρ και του Κομολλί για το ζήτημα της ιδεολογίας, το μανιφέστο του Αλεξάντρ Αστρύκ για την «κάμερα στυλό», οι απόψεις που διατύπωσε ο Μπαζέν για το «πλάνο σεκάνς» και το «συνθετικό ντεκουπάζ», η μπρεχτική θεωρία της «αποστασιοποίησης» ή «αποδραματοποίησης» κόντρα στην «αριστοτελική ταύτιση», καθώς και τα πορίσματα της νεοεμφανιζόμενης επιστήμης της σημειολογίας που πρότεινε, παρά τις αμφιλογίες των ερευνητών της, ένα νέο εργαλείο σπουδής και ανάλυσης των έργων τέχνης, ριζικά διαφορετικό από το κλασικό μοντέλο που ίσχυε μέχρι τότε. Η διεθνής επίσης συγκυρία αμφισβήτησης και εξέγερσης κατά του αστικού φιλελευθερισμού και του διεθνούς ιμπεριαλισμού, διαμόρφωσαν πολύ ευνοικούς όρους για την γόνιμη μετάθεση και ενασχόληση με το πρόβλημα του κινηματογράφου.
"ΑΛΦΡΕΝΤ ΧΙΤΣΚΟΚ (ALFRED HITCHCOCK) – (1899 – 1980)"
Ο διασημότερος σκηνοθέτης που έβγαλε ο κλασικός κινηματογράφος και για πολλούς ο καλύτερος απ’όλους. Ο πλέον σχολιασμένος, μαζί με τους Αιζενστάιν και Τσάπλιν, από κριτικούς και θεωρητικούς. Συγκαταλέγεται ανάμεσα στους λίγους σκηνοθέτες που καταφέρνουν να
συνδυάζουν την ποιότητα με την εμπορικότητα. Τον κινηματογράφο της
υψηλής τέχνης με τον λαικό κινηματογράφο της διασκέδασης.